هویت، زیبایی و تصویر بدن، موضوعاتی هستند که جن دیویس^۱ در مجموعه "خودنگاره ها"^۲ دستمایه کار خود قرار می دهد.خانم دیویس در این مجموعه که ده سال در حال کار بر روی آن است، کشمکش احساسی و فیزیکی خود با اضافه وزنش را شجاعانه برای ما عیان می کند. او ما را با صداقتی غیرمعمول که با کمپوزیسیونی دقیق و نورپردازی لطیف همراه شده به زندگی خصوصی و دغدغه های ذهنیش درباره زیبایی و جنسیت دعوت می کند.
  این عکس ها مستند نیستند به معنای اینکه در زمان و مکان وقوع اتفاق، عکاسی شده باشند اما شدیدا بر لحظات واقعی زندگی خانم دیویس که نشان از احساسات اوست استوار است.  درهر تصویر او را درگیر سناریویی خاص از زندگی که در ارتباط با مکانی خاص هستند می بینیم که به نوعی او را از بقیه جامعه جدا می کند.
  این عکاس ساکن نیویورک در بیانیه مجموعه اش می نویسد: "عکاسی وسیله ای است که از آن استفاده می کنم تا داستان خودم در در زندگی را بگویم. روزنه ای برای نشان دادن افکار و عقایدم در جامعه ای که در آن زندگی می کنیم. جامعه ای که یک مدل خاص از وضعیت جسمانی را دیکته می کند".

عکس های بیشتر از این مجموعه

  حرف هایی است از همین دور بر ها. همین نزدیکی ها.پشت سرت شاید. بعضی ها نمی بینند. خیلی ها خودشان نمی خواهند که ببینند. نه فقر است. نه جنگ. نه بیماری. گفتگوهایی درباره من ایرانی. ایرانیه امروز. از جنس همین نسل.نسلی که هم گیج و گنگ است و اسیر روزمرگی، هم می خواهد دیوار ها را بشکند و شش هایش را از اکسیژن های تازه پر کند. حرف هایی که فکر می کنم جسارت دارند. تازه هستند و بعضی ها را می ترساند...

بعضی وقت ها اتفاق های مهم زندگی خیلی ساده تر از اونی که فکرش رو کنیم اتفاق می افتند. دوران دبیرستان یک روز که داشتم ضمیمه یکشنبه های روزنامه جام جم (کلیک) که مریوط به کامپیوتر و اینترنت می شه رو می خوندم چشمم به یه مقاله خورد در مورد یه سایت عکس به نام فلیکر. نوشته بود که جایی که همه می تونن عکس ببینند، آپلود کنند و نظر بدن و از این حرفا (البته اون زمان فلیکر هنوز در لیست سایت های جیز قرار نگرفته بود). منم رفتم نظری بندازم به این سایت ببینم چی داره. خلاصه بگم من که قرار بود فقط یه نگاهی بندازم ببینم چطوریه، روزی حداقل دو سه ساعت با اینترنت دایال آپ می نشستم پا این سایت و همراه با موزیکایی که دوست داشتم (یادمه آلبوم هزار و یک شب سپانلو رو خیلی گوش می دادم) عکس می دیدم و ذخیرشون می کردم. خیلی کیف می داد. مخصوصا وقتی که بعد از یک روز مزخرف توی مدرسه که یا با حرف های تکراری می گذشت یا با اعداد بی حس حال، وارد دنیای تصویرهای رنگا وارانگ می شدم. عکس هایی رو که از اون موقع دارم با اینکه الان به نظرم خیلی ساده میان ولی عجیب دوسشون دارم، حتی بعضی وقت ها فکر می کنم اون موقع از دیدن عکس خیلی بیشتر لذت می بردم تا الان. اون موقع هیچ وقت فکر نمی کردم که قراره درگیر عکاسی بشم. الان حدود 6 سال از اون دوران می گذره و من اون فولدر رو باز می کنم و همون آهنگ های اون موقع رو می ذارم و چقدر لذت بخش...

مرغ مهاجر در دهان داری جواهر

وقتی بخونی از ته دل آواز خوشگل

رویای ما را مینوازی

با حرف حق بر می نوازی

با ما بخوان

خوشبخت و خوشحال

از فال امسال

با مردمان پیر و جوانی

گاهی فقیر و ناتوانیم

اما زمان آیندهء ماست

رویای ما رویای فرداست